Het levens(on)geluk van een horloge.

Ik wilde leren klokkijken, omdat ik een horloge wilde. Ik wist precies welke. Die met zo’n kleurig bandje. Vanaf het moment dat ik een horloge had, werd ik me bewust van tijd. Opeens werd ik op een bepaalde tijd ergens verwacht. Herken je dat? Nog vijf minuten buiten spelen. Om half vijf thuis zijn. Kijken of je het snelheidsrecord naar school fietsen kon verbeteren. Te laat komen. Straf krijgen, omdat je te laat was.
De tijd ging een steeds belangrijkere rol in mijn leven spelen. Ook in mijn werk. Ik werkte op werkplekken waar ik elke vijf minuten moest verantwoordden met codes. Ik kreeg commentaar van collega’s als mijn behandelingen uitliepen. Mijn strijd met de tijd werd een oorlogvoering. Een combinatie van een slecht gevoel voor tijd als ik met mijn aandacht helemaal in het moment was, in combinatie met een omgeving die me daar op afrekende, zorgde ervoor dat ik wel keurig op tijd kwam. Alleen was mijn energielevel gezakt tot ver onder het vriespunt door alle energie die ik had verbruikt om aan de verwachting van op tijd komen te voldoen. In plaats van te kunnen rekenen op mijn creatieve brein dat out-of-de-box oplossingen bedacht, veranderde ik in iemand die om herhaling vroeg, met zijn hoofd nog bij het vorige onderwerp zat en daar een vraag over stelde. Ik zei dingen als: “Wacht even. Je gaat te snel. Ik kan je niet volgen. Kun je dat nog een keer herhalen?”. De tijdsdruk zoog mijn hoofd leeg. Het lag natuurlijk niet aan de tijd. Die was niet anders geworden dan voor ik een horloge was gaan dragen. Het lag aan mijn relatie met tijd: Op tijd is goed. Te laat is fout.
Natuurlijk is het fijn als iedereen op tijd is. Dat vind ik zelf ook. Alleen is dat voor sommige mensen lastiger dan voor anderen. Juist als ze zo hun best doen om op tijd te komen om niet opnieuw een afwijzing te ontvangen, is de zoveelste opmerking of dichte deur een nieuwe faalervaring. Ik bedacht me laatst dat ik zelf ook best streng ben als het over de starttijd van mijn lessen gaat. Niet op tijd is een dichte deur. Te vroeg trouwens ook. Ik vertel mijn deelnemers niet dat ik meermaals een yogales miste, omdat ik voor een dichte deur stond ;-)
Dit besef maakt dat ik het nu anders doe. In mijn lessen is later komen geen probleem. Het is overbodig om “”sorry, sorry, sorry” te zeggen bij binnenkomst om vervolgens in alle haast je tas uit te pakken om de gemiste tijd in te halen. Verdraagzaamheid voert de boventoon. Laat zijn is geen verstoring voor de rest van de groep, maar enkel een omstandigheid die bij het leven hoort. Zodat je je ook welkom voelt op dagen waarop er vanalles tegenzit. In een groep waarin je het gevoel hebt dat je goed genoeg bent. Dat je er sowieso bijhoort. Dat je welkom bent precies zoals je bent. Een groep waarin mindfulness in elk aspect van de lessen aanwezig is.
Wil je dit ook ervaren? We mediteren elke week samen in de balansgroep. Op dinsdag in Eindhoven en op woensdag in Valkenswaard. Voel je welkom: www.onsrustpunt.nl/proefles!
Deel deze blog:
Blog Suzan













