Met enige regelmaat merk ik op dat mensen zichzelf afkraken. Opvallend genoeg is dat vooral wanneer ze zichzelf zien in een spiegel of op een foto. Er blijkt van alles aan ze te mankeren: ze zijn te dik, ze hebben een onderkin, hun haar of kleding zitten niet goed of staan niet mooi, ze kijken niet goed uit hun ogen. Ik kan een hele waslijst opnoemen, maar waarschijnlijk herkent iedereen dat je weleens minder tevreden bent over jezelf. Op zich is daar niets mis mee. Het stelt ons ook in staat tot verbetering. Een confrontatie met ons uiterlijk kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat we besluiten gezonder te gaan eten, meer te gaan sporten en als gevolg daarvan weer meer energie krijgen.

Wanneer minder tevreden met iets zijn, omslaat in ontevreden zijn met jezelf gebeurt er iets anders. Je waarnemingen vernauwen en je gedrag en emoties veranderen. Je gaat jezelf bijvoorbeeld afkraken in je hoofd of in bijzijn van anderen. Je ziet alleen nog maar wat er niet goed of inperfect aan jezelf is. In zo'n geval ben je zo gericht op ene detail dat je al het andere uit het oog dreigt te verliezen. Zo kom je in een spiraal van negatieve gedachten en somberheid terecht.

Vaak is het lastig om uit die spiraal van negatieve gedachten en somberheid te komen. Anderen kunnen wel zeggen dat je een toffe vrouw of kerel bent, maar vaak geloof je de ander niet. Je denkt dat ze het wel zullen zeggen omdat ze je beter willen laten voelen, maar niet omdat het zo is. De manier om uit die negatieve spiraal te komen is mijn inziens: zelfcompassie. Tegenwoordig lijkt compassie een modebegrip te worden, maar het betekent niets anders dan: je betrokken voelen bij pijn en lijden van jezelf en/of anderen. Je betrokken voelen bij pijn en lijden van jezelf is niet makkelijk als je je eigen pijn en lijden veroorzaakt, door je blind te staren op enkele eigenschappen die je bezit en die je niet wilt bezitten. Eigenschappen waarvan je wilt dat ze er niet zijn. Eigenschappen in uiterlijk, gedachten of gedrag waar je tegen vecht of boos om bent of je voor schaamt. Ze gaan alleen niet weg, want ze zijn er al. Hoe harder je vecht hoe groter de eigenschappen lijken te worden. Je wordt die paar eigenschappen die je zo verschrikkelijk vindt. Je vindt jezelf verschikkelijk. Zo gaat dat als je blik vernauwt is.

Hoe verruim je je blik als die vernauwt is? Je zou kunnen beginnen te herkennen en erkennen dat je blik vernauwd is. Hoe doe je dat? In je eentje is dat niet zo gemakkelijk. Als Mindfulnesstrainer zou ik je natuurlijk aanraden om je vandaag nog in te schrijven voor een Mindfulnesstraining, maar ik kan me zo voorstellen dat jij dan denkt dat dit puur eigen belang is; dus ik zal eerst een paar tips geven:
- Neem elke dag eens een paar minuten de tijd om te zitten
- Als je dat prettig vindt, sluit dan je ogen of kijk naar vast een punt voor je op de grond (probeer hierbij een ontspannen blik te houden)
- Voel hoe je gedragen wordt door de ondergrond/voel hoe je zit in de stoel
- Volg vervolgens met je aandacht je ademhaling zonder iets aan de ademstroom te veranderen
- Wanneer je afdwaalt door iets wat je hoort, voelt of denkt, merk dat dan op zonder er iets van te vinden
- Laat gebeuren wat er gebeurt zonder je er door mee te laten slepen of in te verliezen. Merk het enkel op. Helpend hierbij kan zijn om voor jezelf heel feitelijk te benoemen wat er in je lijf en hoofd gebeurt. Bijvoorbeeld: "pijn in schouder", "hoofdpijn", "afdwalen", "gedachte: ik kan het niet", "gedachte: ik ben dom, want ik kan mijn aandacht niet eens een paar minuten bij mijn ademhaling houden", "gedachte: waarom doe ik dit", "boosheid", "verdriet", "horen: fluitende vogels".
- Nadat je hebt opgemerkt, benoemt en erkent dat je afgewaalt was, breng je de aandacht weer terug naar de adem.
- Dit doe je steeds opnieuw.

Dit is mediteren. Niets meer en niets minder. Zo lijkt het heel eenvoudig. Ik mediteer al velen jaren, maar ik merk ook dat het steeds weer anders is. Het ene moment ben ik meer opmerkzaam dan het andere moment. Het ene moment voel ik meer compassie voor mezelf dan het andere moment. Voor mij gaat het erom dat ik middels Mindfulness heb geleerd meer van mezelf te houden, omdat ik beter weet wat er van moment tot moment in mij omgaat en wat ik nodig heb om in balans te blijven: rust, een blokje om, thee, chocolade. Of ik de hele dag Mindful ben? Nee, natuurlijk niet, ik ben ook maar mens :-)