We leven in een wereld die 24 uur per dag, 7 dagen in de week lijkt aan te staan. We hebben het druk, we hebben haast en stress. We leven in het verleden of de toekomst en missen vaak het heden. Mooie momenten ontglippen aan onze aandacht.

Elf jaar geleden schreef ik een monoloog voor een cabaretvoorstelling. De tekst was uit mijn hart gegrepen:
"Op tijd
Tijd om wakker te worden
Tijd om op te staan
Etenstijd
Reistijd
Werktijd
Behandeltijd
Sluitingstijd
Bezoektijd
Ik had geen tijd om je te bellen
Ik had geen tijd voor de afwas
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan
De tijd van gaan is nu gekomen
Zijn tijd is gekomen
Te vroeg voor dit jonge leven
Beter te vroeg dan te laat
Beter laat dan nooit
De tijd tikt voort
Ik heb tijd te kort
Ik kan er niets aan doen, maar ik wil altijd weten hoe laat het is. Hoeveel tijd ik nog heb. Wanneer het mijn tijd is.
“Ach, jouw tijd komt nog wel” Mijn tijd komt nog wel??? Wanneer dan? Hoelang dan? Als ik even oud word als mijn vader geworden is dan heb ik nog maar 28 jaar om: te eten, te drinken, te koken, te slapen, te snurken, te plassen en te poepen, in m’n neus te peuteren, te douchen, te lachen, te huilen, boos te zijn, te schoppen, te slaan, te schreeuwen, te lopen, te rennen, te dansen, te fitnessen, te skeeleren, af te vallen, te leren, te werken, te luisteren, te spreken, jou te ruiken, te masseren, gemasseerd worden, zoenen, strelen, de liefde bedrijven, jou lief te hebben, gitaar te leren spelen, leren fotograferen en paardrijden, toneelspelen, uit eten gaan, biologisch vlees eten, een filmpje pakken, naar ’t theater gaan, Evita zijn in dé musical, beroemd worden en de jackpot winnen, een huis kopen, m’n droomauto rijden, surfen, diepzeeduiken, wilde dieren in AFRIKA bekijken, de snelste rollercoaster van de wereld bedwingen, mijn oma en moeder knuffelen, m’n broer porren voor ’n avondje stappen, een terrasje pakken, lol maken met vrienden, te dromen en dromen waar te maken, ziek te worden, afscheid te nemen, m’n begrafenis te regelen, ME DRUK MAKEN OVER TIJD!
.......
Mijn horloge loopt standaard twee minuten voor. Dan kan ik twee minuten te laat komen en toch op tijd zijn."

Al was alles in deze monoloog uitvergroot om het tot een geschikte tekst voor een cabaretvoorstelling te maken, het gaf wel aan waar ik op dat moment in mijn leven mee worstelde. Zo teruglezend was het misschien niet vreemd dat ik jaren later overbelast raakte. In de hoop met de tijds- en levensdruk te leren omgaan, meldde ik mij aan voor een Mindfulnesstraining. Ik had toen niet kunnen voorspellen dat deze training mijn leven voorgoed zou veranderen.

De Mindfulnesstraining zorgde ervoor dat ik gewaar was van wat er allemaal in mijn hoofd en lijf omging. Ik leerde waar te nemen wat er van moment tot moment in mijn lichaam en geest gebeurde zonder daar iets van te vinden. Van een wandelend hoofd in de wolken weer met beide benen op de grond. Vanuit altijd maar doen, gewoon zijn waar je bent. Je bent er al; dus waarom zou je naar een andere plek gaan? Door onder ogen te komen wat er in het moment was, kon ik aanvaarden wat er in mij omging. Ik besefte mij dat je eerst moet kunnen zien wat er is, voordat je het kunt vastpakken. Pas als je iets echt onder ogen bent gekomen, aangeraakt en vastgepakt hebt, kun je het loslaten. Dat geldt voor zowel gedachten als lichamelijke gevoelens en emoties.

Ik start deze blog nu met de intentie er meer te gaan schrijven. Wanneer je de volgende kunt verwachten? Geen idee! Misschien over een dag of twee, of over een week? Misschien duurt het wel een maand! Ik schrijf wanneer er iets in me opkomt of ik iets wil delen. Tot slot: Mindfulness is goed voor velen ;-)